38. Rottig Referentiekader

Rottig Referentiekader.
11 maart 2012

Wat steeds meer opvalt – als je veel mankeert, veel hebt meegemaakt en blijft meemaken, veel pijn hebt en ondertussen een expert bent in aanpassen of zaken van de positieve kant bekijken – is dat de betrouwbaarheid van uitspraken over je gezondheid, over hoe het gaat en over hoe het zal gaan steeds verder afneemt. Meevallen is zo’n woord in dat kader, naast “eigenlijk” in relatie tot “best goed”. En ik weet niet of dat nu alleen in relatie staat tot het al dan niet vrijwillig oprekken van grenzen of ook tot je eigen opgebouwde referentiekader. Als je bijna dood was en nu best wel weer tot het land der levenden behoort, gaat het in relatie tot dát referentiekader best goed. Maar als je je uitzinnige conditie op de dansvloer in je studententijd op zeven glazen water als uitgangspunt neemt, dan is de werkelijkheid van nu tamelijk armetierig.

En eigenlijk hangt mijn hele leven en zeker van lotgenoten die één of meer kankers proberen te overleven van aanpassen aan onwenselijkheden aan elkaar en is aanpassen, verleggen van grenzen en het wegstoppen of negeren van ongewenste waarheden een tweede natuur geworden. Dat maakt het ook uitvoerbaar of “te doen” en is behalve een uitstekend verdedigingsmechanisme ook een manier om te overleven. Onder ogen zien wat lukt, de boel een beetje verfraaien als dat moeilijker wordt en volstrekt voorbijgaan aan zaken die eigenlijk niet te behappen zijn, helpt dan.

Met mijn lichamelijk gehandicapte zus, die bijna 40 moest worden om pas onder ogen te zien dat ze een heleboel níet kan, hoeveel energie het kost om die dingen toch te doen en ook al haar hele leven overleeft in plaats van leeft, gaat het na een burn-out best goed… En wat dat best goed dan betekent; ze huilt minder, is minder bang, niet meer zo uitgeput en minder in paniek als ze zich realiseert dat ze volstrekt afhankelijk is van anderen bij calamiteiten… Met paniekstoornissen, depressie en lichamelijke uitputting en spasmen als referentiekader, gaat het dan een stuk beter maar het is nog steeds kwalitatief uitermate teleurstellend.

Met mijn moeder die na een opeenstapeling van een ernstige hernia met niet onder controle te krijgen pijnklachten, de burn-out van mijn zusje en mijn tweede keer (en derde, maar dat weet ze nog niet) borstkanker een ernstige psychose ontwikkelde gaat het ook zó goed dat ze me na acht maanden weer eens kon bezoeken. Medicatie zorgt ervoor dat emoties comfortabel vlak zijn, stress en spanning en alle klachten daarbij ontbreken en in vergelijking met volledig, kermend, bedlegerig zijn met pijn in het lijf en paniek in de ogen, gaat het nu een stuk beter, maar goed? Nee.

Over mezelf was ik ook alweer optimistisch gestemd; weer een gevulde agenda, met andere activiteiten dan alleen behandelingen, ziekenhuisbezoeken, literatuurstudies over genetische afwijkingen en mediaoffensieven over foute artikelen in de krant vanaf de bank. Heel inspirerende trainingen en discussiebijeenkomsten van een dagdeel; weer een beetje “normaal”. Maar dat gaat gepaard met zoiets futiels als veel te lang rechtop zitten. En dus heb ik meer oedeem, meer uitstralende zenuwpijn die dan weer op komt zetten en die “kabel” door mijn schouderblad, sleutelbeen en nek die dan weer strak gaat zitten en ademhalen moeilijk maakt. Dus gaat het goed? Nee, maar ik ben erger gewend. Ik weet dat “het gaat goed met mij” gerelateerd is aan “als ik bijna niks doe” maar omdat ik dát niet aanvaard als mijn leven, gaat het “best goed” als ik niet heel erg overdrijf in mijn activiteiten…

En natuurlijk helpt het best om zaken van de positieve kant te bekijken en te kunnen “tellen wat je hebt in plaats van wat je mist” maar er is echt geen hond die dan nog snapt wat je bedoelt als je zegt dat het “eigenlijk niet zo goed” gaat en je het “eigenlijk niet meer volhoudt”, dat leven. Als je altijd uitgaat van de erge kant van het spectrum en terugredeneert, dan valt het wel mee. Als pijn op een schaal van één tot tien ook twaalf kan zijn, dan valt een acht wel mee. En dan houdt zo’n kloterig referentiekader dat ook hanteerbaar.

Maar als de gangbare norm in onze maatschappij anders ligt, dan is het bést handig om het referentiekader van de gemiddelde mens, wat dat ook moge zijn, als uitgangspunt te nemen. Dan ís het gewoon een keer k#t, dan valt het gewoon allemaal niet mee, dan is positief zijn geen optie of alternatief en dan is ook de andere kant of uiterste van het spectrum een keer aan de beurt. Niet omdat ik daar nou vrolijk van wordt, maar omdat begrip voor de werkelijkheid best zinnig is; begrip van anderen maar ook een beetje begrip en compassie van mezelf…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s