6. K#t met Peren!

K#t met Peren!
12 november 2007.

Na alle hectiek van scenario’s, consequenties, geformuleerde  strategische onderhandelingstactieken, omzichtig voorbereide formuleringen voor eventuele second opinions en alle academische literatuuronderzoeken is het nu stil. Er hoeft niet te worden gereëxideerd omdat met het verwijderen van huid, omdat er ventraal focaal gewoon niet méér tiet aanwezig is, de tumor radicaal is verwijderd. Foutje van de PA, die de huid los van de tumor heeft beoordeeld. Er blijft nu alleen maar een met 125 cm3 vermagerd tietje over waarbij een simpel kipfiletje alweer wonderen doet en er hoeft alleen maar bestraald te worden. Dat lijkt met alle doemscenario’s, het kan toch zoveel slechter, toch eigenlijk nergens meer over te gaan. Het is voor mijn gevoel zelfs onvoldoende om me te midden van twintigers met erfelijke borstkanker en preventieve borst-chopjes, naast terminale jonge moeders met voor de tweede keer een recidieve, ongepast om me aan te melden als lotgenote op de-amazones (jonge vrouwen met borstkanker). Daarvoor moet je toch minstens kotsen van alle chemo, ingenieuze sjaaltjes kunnen vouwen rond je kale kop en alle kuren en bestralingen moeten organiseren rond je nog niet schoolgaande bloedjes van kinderen. Ik heb geen kinderen, geen chemo en geen haarloos hoofd en moet dus niet zeiken over een deuk in mijn tiet en een beetje zonnebankkuren. Ik hoor er gewoon niet bij…

Maar ook een gereduceerde cupmaat voorzien van – best mooie – littekens blijft vreemd. Er is toch echt een borstkankertumor verwijderd waarvoor nu moet worden nabestraald om de kans op recidieve significant te verminderen. Alle existentiële angst van afgelopen weken voor wat het nu allemaal niet is, is er wel geweest en ik geloof dat dat nu pas binnenkomt. Dat is gewoon K met P.

Daarnaast heb ik echt niks met SF en ben ik bang voor natuurwetenschappelijke fenomenen zoals bestraling die ik niet echt kan begrijpen en vooral niet kan zien. Natuurlijk kan je bacteriën, huisstofmijt en virussen ook niet zien – met het blote oog dan – maar daarvan heb ik vergrotingen gezien en dat zijn geaccepteerde monsters. Ik ben gewoon een schijtert voor onzichtbare brute krachten die in SF-films overigens worden gebruikt om allerlei enge aliens om zeep te helpen. Ik heb al diep respect voor windkracht acht/negen en verder.

Daarnaast maakt zeven weken dagelijks bestralen mij ook dagelijks patiënt en is me verteld dat mijn huid hoe dan ook kapot zal gaan, ook al zeggen ze in de folder dat het een “mogelijke bijwerking” is. Nu kan ik af en toe nog doen alsof er eigenlijk niks is en voelt een dagje sauna als “spijbelen”. O ja, dat mag straks ook niet.

Temperatuurwisselingen en verweking van de huid moet worden vermeden, nooit bij stilgestaan… Mijn ambitie om dagelijks na de bestraling ten behoeve van behoud van conditie een uurtje af te zien in de fitness, gevolgd door een belonend rondje sauna en Turks stoombad, blijkt geen reëel idee. Dat leek me nou juist zo lekker constructief maar ik schijn braaf een dutje te mogen doen en als ik energie heb dan is wandelen wel goed (nee, ook geen nordic walken!) K met P.

En nu mijn beelden niet meer lijken te kloppen en ik toch geconfronteerd ga worden met de belastender kant van de behandeling van mijn borstkanker, voel ik me gewoon bang en zielig en even helemaal niet meer strijdlustig en sexy. Schijnt zinvol te zijn er en bij te horen volgens Kübler-Ross.

Ik trek toch maar weer een Marliesje aan ter compensatie, maar daar mag je ook best een beetje in huilen, toch?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s