30. Go with the Flow

Go with the Flow
2 januari 2012

Nadat ik mezelf dus had betrapt op een flink staaltje psychosomatiek, verviel ik toch even in de oude gewoonte dat ik verwacht dat bewustzijn van het probleem het ook gelijk oplost. Als ik weet dat ik gespannen ben, kan ik ook óntspannen, tóch? Ik “moet gewoon óntspannen”. Tsja, die combinatie van woorden en wensen werkt gewoon echt niet…

Omdat ik mezelf er ook van verdacht dat ik een stuwmeer aan verdriet bedekt hield en een orgasme aan woede niet liet ventileren – omdat ik nu eenmaal niet zo goed (lees bewust onbekwaam) ben met gevoelens – durfde ik er niet op te vertrouwen dat mijn dosis spanning misschien best wel logisch en gezond zou zijn. Mijn lijf wil nog steeds vluchten voor alles wat me overkomt ook al is mijn ratio ervan overtuigd dat alle keuzes de juiste zijn… Dat schijnt iets te zijn met het parasympathische zenuwstelsel dat gewoon zijn eigen gang gaat, wat je ook bedenkt…

En omdat ik de laatste tijd écht wel wat bekwaam in mijn bewust onbekwame staat van zijn, heb ik na een laatste zetje van een goede peut, me overgegeven aan de werkelijkheid van het nu. Verzet is zinloos en leidt tot niets behalve verlies van kostbare energie en ik herinner me de wijze les van Dees van vier jaar geleden over een wijze oude man en een kolkend riviertje… Go with the flow… Als je je niet verzet tegen krachten die je toch niet kunt beheersen of beïnvloeden, brengen ze je waar je wezen moet. Of misschien wel “if you can’t beat them, joint hem” en zo zit ik nu gezellig samen met mijn spanningen op de bank. Niet alleen als schizofreen valt eenzaamheid dus te vermijden…

Als de pijn van de spanning overigens te erg wordt, ga ik “Beyonceeën” (nieuw werkwoord). Dan schud ik met groot fanatisme al mijn striae aan gort of maak ze een graadje dieper. Het is maar hoe je het bekijkt maar ik ben wel heel blij dat er niet stiekem wordt gefilmd voor youtube. En dat schudden misleidt de spanning en zo is die lang genoeg weg om een uurtje te slapen waarna dit ritueel zich gedurende de nacht nog enkele malen in uitermate sexy enkellange nachtpon herhaalt. En nu ik niet meer bezig ben met de nachten doorkomen en gewoon op gezette momenten een gezellig deuntje neurie en schudt, zijn die nachten minder dramatisch en zijn er – tot de negende – nog maar zeven te gaan.

Ik onderken nu maar dat ik niet alle problemen van de wereld kan oplossen. Niet die van mijn moeder en mijn arme vader die alle zorg voor haar moet dragen, niet die van twinsis, niet die van 36 weken zwangere schoonsis die met pré eclampsie vanwege een trial (hoe verzint ze het) ook op 9 januari zal worden ingeleid én die van mijn schoonouders die daarmee in een onmogelijke emotionele spagaat belanden.

Ik heb genoeg aan mezelf en ga me daar voorlopig maar mee bezig houden. Me deze week maximaal vertroetelen met wellness dingen en aanverwante artikelen en diensten, dan op komen dagen voor OK en daarvan dan in alle rust maar eens gaan herstellen. De rest zoekt het maar even uit en zorgt maar voor zichzelf… Als iedereen dat deed kwam er niemand tekort, las ik ergens op een wc… en iedereen weet dat je daar de beste adviezen vindt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s