2. Foute boel met droge ogen

Foute Boel met Droge Ogen.
5 oktober 2007.

Volgens de Myers-Briggs type-indicatoren ben ik extravert, analytisch rationeel en realistisch optimistisch. Van de gekleurde hoedjes passen mij de blauwe en de groene het best en in de rollen van Belbin ben ik de creatieve plant, extroverte en dominante vormer maar ook de doortastende, praktische en doelgerichte bedrijfsman. Analytisch vergaarde en vanuit alle perspectieven beschouwde informatie geeft mij grip op elke situatie en zet de blik doelgericht vooruit. Sanne komt er wel, linksom of rechtsom.

Ook bij het constateren van een toch wel wat te groot en groeiend knobbeltje in mijn rechterborst, waar tot overmaat van ramp op een “blote” vakantie een kuiltje in blijkt te vallen is het opeens misschien toch geen onschuldige cyste meer. Diverse analyses na uitgebreide palpaties leveren als conclusie: geen paniek, geen Turkse vingertjes, laat staan Turkse total body scans erop, het baaitje is mooi, de bira smaakt goed en na de vakantie dan toch maar eens naar de huisarts. Als het mis mocht zijn dan doen die twee weken er ook niet toe… Dat hadden we mooi bedacht en geparkeerd.

Die maandag is natuurlijk druk, 400 mails en de dag is zo om. Daarbij moet ik eerst het telefoonnummer van de praktijk nog opzoeken want daar komt zo’n gezonde struise nooit. Dinsdag staat tussen 08.00 en 08.05 nog steeds het antwoordapparaat en al bijna laat ik het telefoontje naar die incompetente praktijkorganisatie er bij inschieten. Dan toch gehoor en om negen uur kan het bezorgde knobbeltje op de eerste spoedplek (?!) verschijnen. Vanaf dat moment is alles anders…

Opeens zijn mijn geordende gedachten gedeeld en zijn ze niet meer de mijne, ben ik niet meer de geoliede en geruisloos presterende projectmanager maar patiënt met zorgelijke afwijking en is mijn agenda ondergeschikt aan die van de mammapoli. Opeens is het misschien wel echt en ánderen maken zich beangstigend zorgen. Hoezo grip. Om dit ongemak te herstellen wordt het mamma-protocol op de ziekenhuissite geraadpleegd: consult chirurg, mammografie, echo, punctie op maandag. Uitslag op donderdag. Heb ik beeld bij, afspraken zijn al voorvarend gemaakt door de HIDHA, geen probleem.Maar ik weet natuurlijk helemaal niet hoe ponskaartjes werken, waar je te melden, probleemloos B-0 te vinden en het gebrek aan punctualiteit gelaten te accepteren. De co-assistent kan toch met een non-verbaal misprijzen de onervaren vingers op mijn tiet zetten. Ik sta wel steeds op om mensen met een stevige hand te begroeten ook als ik al onder een handdoekje op een onderzoeksbank ben gedrapeerd… we blijven wel beleefd en waardig natuurlijk, zelfs met een bloot bovenlijf.

Maar als dan de deskundigen aan de gang gaan, die duwend en trekkend de borstpartij volledig geplet de mammografie in laten gaan, treedt er toch enige depersonificatie in en beschouw ik met de diverse specialisten , radiologen en assistenten geïnteresseerd de mammae van mevrouw van S. Daar wordt koude natte gel opgespoten, worden vervolgens onbegrijpelijke driedimensionale beelden van gemaakt die er helemaal niet verontrustend uitzien, worden, omdat de superviserend radioloog dat stiekem mispelend zegt, ook opeens in het toch gezonde linkertietje naalden gezet en medische pistooltjes op afgevuurd ten behoeve van voldoende preparaat. En over al die foto’s, echo’s en puncties heb ik geen ene reet meer te zeggen. Ze gaan het ziekenhuisbedrijf in en mijn afhankelijkheid daarvan is volledig. Zij en niet ik bepalen het verloop van de week en als ik pech heb een groot deel van de lading van mijn leven hierna. En dat verlies van grip beangstigt me het meest…

Om niet als een volledig willoos en dom blondje op de uitslag te verschijnen stel ik me op de hoogte van alle scenario’s. Informatie is tenslotte macht. Een cyste is al uitgesloten, dus blijft over: goedaardig of kwaadaardig. In beide gevallen moet de bobbel eruit dus een operatie volgt sowiso. Als het  kwaadaardig is moet er ook worden bestraald en als die ene klier positief is, volgt ook chemo. Bijna niemand gaat meer dood aan een mammacarcinoom, dus over de muziek op de begrafenis hoeft vooralsnog niet te worden nagedacht. Niks kan me meer verrassen… Een beetje internetten geeft echter nog vele differentiaties. Borstsparend opereren of (bij eventuele erfelijkheid zelfs preventieve) amputatie. Hormoongevoeligheid al of niet en de eventuele aanwezigheid van een eiwitje waardoor de duurste chemo moet worden geclaimd. Die CBO standaard begrijpt geen hond maar ik maak een fijn lijstje en ben overal op voorbereid.

Dan wordt ik gebeld voor een MRI. Dinsdagmiddag. Staat niet in het protocol. Staat niet op mijn lijstje. Ongewenste ruimte voor speculatie en rampscenario’s, paniek. De agenda was net omgegooid om alle ziekenhuisafspraken in te passen maar deze reorganisatie lijkt opeens onmogelijk. Hoe krijg ik het georganiseerd? En zo zijn de projectactiviteiten en mijlpalen in het tiet-project niet meer onder controle en ben ik voor het eerst projectmanager af en gedegradeerd tot projectmedewerker. Nu weet ik weer waarom die positie me niet aanstaat. Ik ben bang en jank, voor het eerst.

Moesje, daar zijn moeders dus echt onmisbaar voor, gaat mee naar de MRI. Kost € 251,- en kan dus niet al teveel om het lijf hebben. Je hoeft alleen maar te liggen dus dat wordt een eitje. Er wordt echter wél geprikt, voor contrastvloeistof (hoe komt dat dan van mijn arm in mijn tiet) en voor iemand met een aversie voor grotten is ook de riolering van de MRI niks. Ogen dicht en denken dat ik met die koele bira in een mooi baaitje lig… Alsof dat lukt met de trance en jump teringherrie zoals vlak voor de megaboxen bij het podium (niet dat ik daar ooit gestaan heb) en de voortdurende van toon veranderende anti terrorisme alarmen zodat het gevoel dat je nu toch echt moet maken dat je wegkomt je hele systeem gaat vullen. Volkomen gedesoriënteerd en geschokt wordt ik met slapende ledematen uit de MRI gepulkt en kan me niet voorstellen dat het wettelijk is toegestaan dat dit apparaat mag worden benut voor onderzoek op weerloze patiënten. Nu ik dit heb overleefd kan alles alleen maar meevallen. Bijna melig bespreken moes en ik alle mogelijke scenario’s, van welke champagne moet worden opengetrokken tot wie wel en niet uitgenodigd mag worden op mijn begrafenis. Allerlei gedachten krijgen een plaats en ook hoe dit moment, de onzekerheid en angst positief te labelen zijn. Het dwingt me om anders naar mijn racende leven met maximale prestaties te kijken en eigenlijk was het daar ook hoog tijd voor. Het is de meest intieme en fantastische vertrouwde dag samen sinds jaren en die pakt alvast niemand me meer af.

De laatste dag voor de eerste dag van de rest van mijn leven breng ik door in de sauna in Oss na een volledige zombieforme nacht op een half tabletje diazepam en dus ook een reis met de trein. Daar jank ik, helemaal alleen in het prachtige Turkse stoombad, ongezien ongegeneerd hard mijn al natte wangen nat, neem in het zwembad stiekem al afscheid van mijn nog ongeschonden onschuldig drijvende rechtertietje en laat mijn voeten cosmetisch pimpen zodat ik toch nog een beetje netjes in het ziekenhuis kan verschijnen. Het voelt gewoon niet goed en ik houd ernstig rekening met slecht bericht. Het is borstkankermaand, en het duurt even voordat ik daarachter kom en niet langer denk dat er een stiekeme campagne wordt gevoerd om Sanne met allerlei borstkankercollumpjes artikelen en onderzoeken (alcohol is risicoverhogend, dus met die zeer geregelde fles wijn bij het eten is het allemaal je eigen schuld) te bestoken. Ik koop op de terugreis de Pink Ribbon Glossy en bijna thuis ben ik van mening dat als die mooie vrouwen in het magazine borstkanker aankunnen, ik, ook (extreem intelligente en zeer) mooie vrouw, dat ook moet kunnen! Ik wordt er zelfs vrolijk van en ben van plan het beste van deze periode te gaan maken…

Om de ochtend tot mijn afspraak op de mammapoli om vijf voor elf te doden, ga ik nog even naar de boekenzaak (kan je gelegitimeerd rondhangen) en check nog even snel wat borstkankerboekjes op aanvullende informatie en nog resterende onduidelijkheden zodat ik nog enkele verhelderende vragen aan mijn lijstje toe zou kan voegen. Ik koop nog twee tubes anti-voetschimmelcreme want je zal maar zonder zitten en koop mezelf een bosje bloemen, om straks misschien iets te vieren en anders gewoon als troost. Ook een paar nieuwe schoenen omdat dat nog beter werkt dan chocola. Die hou ik aan zodat ik met blaren op de poli arriveer. Volgens het “driehoekje” loopt dokter van O slechts 15 minuten uit. Na 40 minuten heb ik de onbedwingbare neiging om dat driehoekje een zwieper naar rechts te geven, wat ik wel drie keer voorstel aan mijn man (dat kan je echt niet kan maken) en dan dus ook niet doe. Wie wil er eigenlijk naar binnen… Het is zoals ik al had gedacht foute boel. Eerst het goede nieuws: mijn linkertietje blijft van mij, maar rechts zit inderdaad een kwaadaardig gezwel, wel eentje van de laagste categorie dus ik mag niet klagen: Een borstsparende operatie (lumpectomie) met 35 keer nabestralen en als een week na de operatie blijkt dat de hutseflutsklier schoon is, hoef ik misschien zelfs geen chemo. Halleluja. Zakelijk wordt de status besproken Strompelend van de blaren mogen we optimistisch op pad naar de bloedafname, anaesthesie en de opname. Operatie op 19 oktober. Dan een week wachten op duidelijkheid. Daas sta ik aan het eind van de middag weer buiten en weet nog niet wat ik ervan moet denken. De ogen zijn droog en mijn hoofd en lijf akelig stil. De onzekere rest van mijn leven is begonnen en ik heb nog geen idee wat ik er mee moet…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s