41. Midden in het Leven

Midden in het Leven
25 maart 2012

Een weekje vakantie… klinkt als iets heel simpels maar is zoveel groter geweest. Ik stond midden in het kankerleven… bezig met overleven, bezig met moeten, bezig met herstellen – alsof dat iets maakbaars is – en vooral bezig mezelf tegen te werken in het “zijn”. Ik doe dus ik besta, is mijn credo maar zo tussen de bergen, ook al is skiën best een activiteit, is er veel ruimte voor broodnodige bezinning…

Neem nou zo’n berg. Die ligt daar maar wat lekker te liggen, staat daar stoer te staan of is zo onherbergzaam en steil geworden dat er af en toe een stukje afbrokkelt dat de zwaartekracht niet meer kan weerstaan. De ene berg laat zich vriendelijk en zacht bekleden met een schuimige laag sneeuw, de ander vormt een ijzige helling en de laatste werpt zijn laag als een lawine af of laat die simpelweg langs zich afglijden. Ze zijn zoals ze zijn, verschillend en een feit.

Ze zijn omringd door de ruimte, de blauwe hemel en worden gekoesterd door de warmte van de zon. Soms op de achtergrond aanwezig, met onvoldoende kracht voor impact maar van een vanzelfsprekende schoonheid en rust. En met het veranderen van de seizoenen zoekt de zon met de bergen en de sneeuw een nieuwe balans. Zo komt het voorjaar met het smelten en verdwijnen van de sneeuw en het ontstaan van vruchtbare beekjes en weer groen ontluikende hellingen waar krokussen hun kop opsteken; het wit verruilt voor paars. Net als ieder jaar; een zekerheid. De winter maakt ruimte voor het voorjaar en de bergen gaan daar gewoon in mee…

En ik keek daarnaar en stond midden in het leven, niet het overleven, maar het nu. En dacht; zo simpel is het dus. Ik voel de zon op mijn gezicht, ben even net als die berg alleen maar daar, zonder doel, zonder iets te moeten maar gewoon als feit. Goed genoeg. Met gewoon bestaansrecht. Ook als ik niet dóe…

Ik vul mijn energiebeker en bouw aan mijn reserves. Want ook de cursus “midden in het leven” van het HDI helpt me om mezelf eerlijker te bezien, in welke hoedanigheid ik erbij sta en of dat een beetje congruent is met de werkelijkheid in plaats van alleen mijn perceptie ervan… Ik dacht dat een tweede keer kanker minder impact had: “seen that, been there, done that”. Maar ook al is de ontwrichting anders, zijn emoties anders en is de beleving anders; de impact is er niet minder om en ook mijn energie behoefde aanvulling. Teren op reserves of elk drupje alweer uitgeven. Daar stop ik mee.

Ik ga gewoon even een berg zijn; liggen, (be)staan of lekker een beetje onherbergzaam wezen. Me koesteren in de zon en het voorjaar toestaan in mijn lijf om voorzichtig te ontluiken en te groeien. Zonder moeten, zonder plan een beetje midden in het leven staan. Moet (betrapt ;)…) lukken… zo’n berg heeft alleen net ietsje langer geoefend…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s