4. Voldoende streepjes links?

Voldoende Streepjes Links?
22 oktober 2007.

Grip blijft toch het sleutelwoord… Aan mij zal het niet liggen! De planning die donderdagmiddag door de opname-afdeling wordt meegegeven is strak en doelmatig: melden om 08.00 op C1, als de sodemieter bloed laten prikken om 08.05 en na installatie op bed 104.2 (midden links) moet ik met het intern vervoer (geen rolstoel of golfkarretje maar een juffrouw in wit die de weg wél kent in het ziekenhuis) om 08.45 op nucleaire geneeskunde zijn voor radioactieve injecties… ik zál stralen! Om 10.45 moet ik daar, na twee uur wandelen, weer terug zijn voor wat foto’s van de poortwachtersklier en dan op een holletje terug naar de afdeling om op tijd in OK-jasje gehesen te zijn voor de operatie om 11.45. Kijk, dat zijn strakke planningen en daar hou ik van; geen tijd om te piekeren maar actie! Handelen en werken aan resultaat.

Ik zei al, aan mij zal het niet liggen; de poortwachtersklier wordt in 5% van de gevallen niet gevonden en dat moet de hele godganse klierezooi eruit. Dus: Onder strikte supervisie is het een arts-assistent geoorloofd om het radioactieve spul in drie injecties rond de tumor in te spuiten. De schat raakt nog een adertje zodat nu ook de duistere geheimen van mijn lever zijn ontsloten maar verder gaat alles goed. Ik moet de komende twee uur in beweging blijven en moet “zachtjes de borst masseren”. Om niet vanwege obsceniteiten uit het ziekenhuis te worden gezet, vraag ik even na wat exact wordt bedoeld, en dat is niet het “kolven” wat ik in gedachten had… Ik ben mijn kleine maligniteitje de volgende twee uur geregeld lieflijk aan het aaien en houdt me aan mijn opdracht: wandelen. In gestrekte draf, een Russische generaal is er niets bij, marcheer ik door ziekenhuisgangen, over het ziekenhuisterrein, haal het berghotel, waar ik toch niet aan de vieze koffie hoef omdat ik nuchter moet blijven en begeef me vervolgens als een overenthousiaste marjorette weer op de terugtocht. Die klier zullen ze vinden! En jawel, op de foto’s blijkt dat hij al is overstroomd en dat zelfs de volgende al fijn oplicht in het duister. Het eerste goede nieuws is dus binnen want dit had ook een tegenvaller kunnen zijn… streepje links! Het goede linkertietje was ook al een streepje links dus dat weegt statistisch al weer lekker op… en dat is belangrijk als statistieken je een beetje in de steek laten.

Onderkoeld van de foto’s verschijn ik op de afdeling. Ik krijg, in goed overleg met de anesthesist,  een kinderdosering dormicum. Ik wordt ontzettend slecht wakker uit narcoses; ik breek die rotzooi gewoon te traag af; is er toch één ding waar ik niet vlot in ben en voor je het weet lig ik alweer in de uitslaapkamer waar ik wordt gesommeerd om wakker te worden en mijn ogen open te doen. Dat kost akelig veel moeite en kreunend probeer ik woorden te vormen; Ik doe echt wel mijn best doe om ze open te doen en heb de opdrachten echt wel begrepen. Omdat de schat van een verpleegkundige (man / lekker ding, ziek ik in een fractie van een seconde) denkt dat ik pijn heb, geeft hij me een lekker volwassen shotje morfine i.m en ben ik subiet weer geheel vertrokken. Lallend en knikkebollend wordt ik dan toch anderhalf uur later dan normaal de verkoever afgeknikkerd om verder te maffen of C1. Ik had het voorspeld en ben de rest van de middag niet aanspeekbaar. Uiteindelijk om half zes kan ik echtgenoot en ouders zoenen en een blik onder het bloesje leert dat ik nog steeds twee tietjes heb. Er moest vanwege de oppervlakkige ligging van de tumor wel een stukje huid mee dus ik heb eigenlijk gewoon een lift gehad, hetgeen in principe niet gedekt wordt door de verzekering, maar dat terzijde.De operatie is dus meegevallen, er lijkt niet veel weg te zijn, de wond doet weinig pijn, wél de plek op mijn borstbeen waar waarschijnlijk weer zo’n sukkelige arts-assistent lekker heeft staan leunen, ofzo.

Als ik tegen achten toch weer begin weg te zakken en misselijk wordt, ben ik, ondanks optimale saturatie, toch bang dat ik weer niet probleemloos de narcose doorsta. Of is het allemaal stress en spanning, is het spychisch? Als ik, steeds misselijker, ook begin te zweten herken ik de symptomen en realiseer ik me dat ik, braaf nuchter gebleven, onvoldoende suiker heb gegeten en gewoon een hypo heb. Daar ben je knap beroerd van maar na een vullingentergend bekertje kinderlimonade en twee dextro trek ik weer een beetje bij. Wel voel ik me ongelooflijk waardeloos én zielig en prompt komt alle spanning dan toch tot ontlading. Heel wat traantjes lichter, slaap ik uitstekend in een helemaal niet zo verkeerd ziekenhuisbedje.

De eerste stap van de behandeling van mijn borstkanker is dus gezet. Nu begint het toch gespannen wachten op de uitslag komende donderdag. 90% van mij houdt zich vast aan de 90% in de statistieken maar 10% van mij blijft gewoon bang om toch slecht nieuws te horen… Ik hoop dat er genoeg, of niet teveel, streepjes links staan…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s