39. Alter Ego met ontslag

Alter Ego met Ontslag
12 maart 2012

In het algemeen ben ik er trots op een analytisch en rationeel mens te zijn. Ik spreek beeldend over mijn twee assen; één horizontaal ter hoogte van het strotje (met een snijdende beweging) en één verticaal vanaf de strot, langs hart, buik en baarmoeder (met een laatdunkend waaiend en wapperend handje). In die horizontale as voel ik me thuis en de onderste regionen zijn onderontwikkeld. Met een goed getrainde empathie (herkenning van emoties bij anderen met daarop een passende rationele reactie van mijn kant) kan ik vervolgens prima functioneren.

Het jammere is dat ik tot de ontdekking ben gekomen dat je het met het geheel van horizontale en verticale elementen moet doen en dat die verticalen af en toe goed dwars kunnen liggen. Of erger nog, de norm bepalen. En daar vind ik – of mijn horizontale ik slash alter ego – van alles van, vooral veel negatiefs, hetgeen leidt tot zware oordelen, boosheid, verzet, woede en agressie waarbij de overtreffende trappen – zoals al wel eens eerder in een blogje vermeld – maatschappelijk minder aanvaard zijn. Zo zit ik niet alleen mezelf in de weg maar ook anderen en pas op dat moment wordt het dan iets waar ik wat mee moet doen omdat (voor veel punten) bejaarden uit hun scootmobiel rijden veelal als een grens te ver wordt beschouwd.

En dat die kribbigheid of godvergeten agressie zich voordoet omdat ik iets van mezelf moet of wil, wat niet kan, dat komt dan altijd pas véél later als inzicht. Dan zit ik al bij mezelf in de verdrukking… Dus als ik eenmaal zover ben dat de wildste visioenen zich vrolijk nestelen op mijn netvlies en ik met schuim om de mond en rood waas voor de ogen al lichtelijk het gas beroer voor bonuspunten, dan ben ik dus een ietsje te ver gegaan. Met het creëren van een enorme kloof tussen beide assen ben ik dan het contact in het kruispunt wel verloren. Ben ik wéér diezelfde valkuil ingestapt en ben ik weer stiekem vervallen in het realiseren van mijn eerder verworpen revalidatie en reïntegratieplannen omdat ze niet haalbaar bleken. Het hoeft fysiek maar weer een klein beetje beter te gaan en ik gebruik alweer al mijn reserves om vooruit (?!) te komen…

Meestal zijn er daarbij dan al weer grenzen gepasseerd waarbij de fysieke mogelijkheden van mijn lijf zijn uitgeput en ik bijvoorbeeld die kloterige luie lymfevaten vervloek, ribben wil ruilen, longen wil vervangen en ach… meteen maar dat hele spastische schouderblad er bij. Stiekem heb ik dan weer allerlei doelen en beoogde prestaties leidend laten zijn zonder mezelf – met dat ene lijf en dat éne leven – als uitgangspunt te nemen.

Het enige juiste besluit om die irritante voice over uit te kunnen zetten is om mijn alter ego met ontslag te sturen. Als disfunctionerend leidinggevende (uitstekend bijgehouden in dossier/blogs) ongeschikt om mij te helpen bij het leven. Als interimmer best aardig om te helpen bij overleven, maar nu die klus is geklaard, niet helpend en derhalve verder overbodig. De valkuilen zijn voldoende geëxploreerd en de neus gebutst genoeg om nog verder door het alter ego verleid te worden. Dus alter ego; uw contract is beëindigd en ik wens u veel succes in uw verdere carrière bij een ander bedrijf… (en ook als het alter ego gaat huilen; poot stijf houden, deur dicht en horizontaal uit… afgaan op gevoel… eh… veel oefenen dus…)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s