36. Verzet, verwachtingen en geluk

Verzet, verwachtingen en (on)geluk
23 februari 2012

Mocht het enkelen van jullie zijn ontgaan, door het missen van vorige blogs; Ik ben echt ontzettend boos en in verzet geweest over mijn zes weken post-operatieve status die geheel niet voldeed aan mijn eigen gecreëerde verwachtingen. Ik had namelijk braaf zes weken achter de geraniums op de bank gelegen, rustig aan gedaan zonder dit een actief werkwoord te laten zijn en met engelengeduld mijn herstel de gelegenheid gegeven, hetgeen allemaal van mijn eigen tijd afging… En toen was ík aan de beurt. Mijn psych schoot er spontaan van in de lach en ik hoorde mezelf eigenlijk opeens ook wel iets tamelijk onzinnigs zeggen…Maar ik had oprecht en met alle goede bedoelingen bedacht dat ik zes weken post-operatief bést wel weer een beetje zou kunnen sporten, oftewel revalideren dus als onderdeel van een wat groter reïntegratieplannetje dat eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg was dichtgetimmerd qua tijdspad. Dan kon ik na deze heel volwassen en verantwoordelijke rustperiode weer verder gaan met leven, mijn leven, het leven dat ik graag wil en in contouren weer bedacht en uitgetekend had.

“En als dít nu eens je leven is… met maar één ik?” Deze vraag van mijn psych bracht mij met beide voetjes op een plek waar ik niet wezen wilde. Want al dat kankergedoe gaat allemaal al van mijn eigen tijd af en ik wil gewoon weer mijn nieuwe oude leven terug waarin ik al genoeg had ingeleverd. Gewoon wat actiever, met een beetje bewegen en wat recreatieve sport, met uitstapjes zonder wrekende effecten… en wel NU! Maar je kunt zoveel willen… als de werkelijkheid anders is, dan kun je verwachtingen hebben tot in de hemel maar die worden dan never, nooit gerealiseerd. En als je doelstellingen, planningen en verwachtingen niet synchroon lopen met de fysieke mogelijkheden, creëer je dus zelf je eigen scheve verwachtingen, je eigen leed en je eigen ongeluk… lekker dan. Maar toch wel een prettig idee dat je weer zelf wat in de hand hebt…

Mijn revalidatieprogramma had ik dus na de wijze woorden van de psych al bijgesteld, maar ik had ook nog een activiteit gepland in het kader van “effe wennen aan je lijf en dan weer door”; een lekker dagje sauna met opgeheven hoofd en tieten (bij wijze van spreken dan) vooruit. Daar moest ik tóch doorheen, effe doorzetten want “ik vond dat toch altijd zo fijn?!” dus schop onder mijn kont en ontspannen… En zelfs als ik dan, nét betrapt op de vergeten principes van holisme en go with the flow, lekker hardleers mijn leven weer eens beterde, had ik deze doelstelling weer niet als onzinnig bestempeld en zo viel ik met open ogen in dezelfde valkuil… Irreële doelen, mislukte ontspanning, mislukt mens… Want natuurlijk is dat wennen niet gelukt en voelde ik me vreselijk. Een lelijk, naakt aanstootgevend object dat ik angstvallig probeerde verborgen te houden achter een enorme handdoek… Met weer een nacht – goh, hoe zou dat nou toch komen – psychosomatische pijn tot gevolg.

Dus de volgende morgen heb ik, met het onderkennen van mijn ineffectieve plannetjes, al mijn doelen laten varen.  Ik heb me uit bed gesleept voor een yogalesje, dat helaas was komen te vervallen, en zou eigenlijk onverrichter zake weer naar huis. Maar ik had wél slippertjes en badjas in de tas op de achterbank. En zo ben ik in een soort van herkansing zonder doelstellingen in de sauna een dorp verderop beland… en vandaag was alles anders. Ik hoefde me niet te bewijzen, ik sprak mensen zonder ze angstvallig te vermijden, ik had een uitstekend afleidende zwarte armkous met handje aan zodat het sommige mensen niet eens opviel dat ik ook nog eens geen tieten had en ik had dus een prima dag. Geslaagd omdat er niets van werd verwacht, omdat ‘ie ontstond en me overkwam en alles goed was, welke kant het ook op zou vallen… gevolgd door een heerlijke nachtrust.

En nu wil ik niet zeggen dat alle scheve verwachtingen, alle spanning en al mijn leed allemaal mijn eigen schuld zijn. Want alle gedragingen, valkuilen en behoeften zijn wel menselijk. Maar ik heb er dus wél invloed op! Ik herken eigenlijk best redelijk op tijd de spanning die in mijn lijf ontstaat als ik er dingen van verlang die niet op te brengen zijn, ook al besef ik me niet meteen dat ik zélf degene ben die de kloof creëert. Als iemand me even de spiegel voorhoudt, kan ik mezelf betrappen, mezelf vriendelijk toespreken met “lieve sufferd, trapte je nu wéér in die valkuil?” en mijn gedrag weer aanpassen… Ik ben hardleers en knal met een big smile telkens weer tegen dezelfde steen. We hebben ondertussen een band, die steen en ik, en ik verzet me steeds minder vaak of minder lang en mijn tenen worden steeds minder vaak of minder diep blauw en daarmee is de opdracht om het met deze ik, en in dit leven te doen, helemaal zo ingewikkeld nog niet… Ik krabbel weer boven. En, wijsheid komt met de jaren, dus mocht ik die rollator halen, dan komt het allemaal vanzelf goed…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s