33. Sex met – zonder

Sex met / zonder
31 januari 2012

En nu ben ik dus tietloos, het is definitief. Ik ben geen jongetje geworden en, misschien wel helaas, ook geen prepuberaal meisje. Ik ben gewoon een volwassen vrouw zonder borsten… en dat is raar. Het is inderdaad plat. Links zit er nog wat leven in qua weefselactiviteit maar de bestraalde rechterkant is doods, glad, dun en glanzend, kwetsbaarder in uiterlijk en werkelijkheid. De houdbaarheidsdatum is inderdaad minder en de elasticiteit is ver te zoeken. De boel trekt maar dat is alleen maar het ongemak.

Vooral vanaf de zijkant is de boel een beetje zielig smalletjes terwijl ik voorheen een brede, stevige indruk maakte. Er mist echt wel wat… Ik ben geen jongetje of puber maar gewoon een tietloze vrouw waaraan wat ontbreekt… Met één borst was er nog een soort van referentiekader met hoe het er eigenlijk uit zou moeten zien. Dat leek daardoor opvallender en scheef maar nu is dat achteraf toch ook een tikkie minder “kaal”. Het is opeens heel erg niet “zoals het hoort”terwijl ik dacht dat symetrie minder opvallend zou zijn. Het is niet zozeer een emotioneel gemis ofzo maar het is gewoon raar en eigenlijk qua esthetiek dus best wel jammer. Raar; dat dekt wel de lading maar het zal allemaal wel wennen…

En ben ik dan minder vrouw? Ja, in het feit van twee tieten minder, maar ook nee, niet in wie ik ben. Dat is feitelijk en rationeel allemaal best waar, maar anders is het wel… En ook al weet ik nog niet of ik meer mis dan vleselijk een feit is, het is meer wennen dan ik dacht.

Er is sinds kort zeg maar, een bovenste en onderste helft van mij. De onderste helft compenseert in korte rokjes en kniehoge sexy laarzen voor het ontbrekende decolleté en ik voel me daarmee best vrouwelijk en aantrekkelijker dan ik me in lange tijd heb gepresenteerd. De bovenste helft wordt ook nog voorzien van camouflerende sjaals en draperieën zodat ik trots kan verkondigen dat “als je het niet weet, je d’r niks van ziet”. Alsof dat het ultieme doel moet zijn en basis voor tevredenheid en rust… En als je ergens compenseert is dat omdat er ergens iets ontbreekt dat om compensatie vraagt, nietwaar? En dan is roepen dat het allemaal wel meevalt vast voor een deel, maar niet helemáál waar. Want met kleding, in the daytime, valt een hoop te verbloemen, in je blote kont wordt dat een stuk lastiger.

Ook dan is er een helft die probleemloos schijnt te functioneren en een helft die nog zoekt naar balans en zich graag bedekt weet. Als er tussen de lakens voorzichtig en aftastend om aandacht wordt gevraagd, is er door preoccupatie met de bovenste helft niet onverdeelde aandacht voor de onderste regionen. Niet alleen het huidje rechts is wat doods, de doos is ook niet al te levendig en snel afgeleid. De twee helften zijn in beleving nog niet echt samen en de vragen vanonder vinden ook nog geen antwoord boven de navel of in het hoofd. Nu scheelt het dat Sanneman nooit een tietenman is geweest en van het volhardende type is qua geduld, tederheid en zoeken naar response, maar “mijn eerste keer” met/zonder is raar.

Halve vrouw, halve sex of op zijn minst niet compleet… Keurige littekens hoor, maar we zijn het eens; mooi is anders, maar er zijn volgens Sanneman nog wel andere rondingen over die bij intimiteit kunnen worden gezocht. Nu heb ik de mazzel dat ik dingen goed onder woorden kan brengen en dat ook durf te doen én dat ik gezegend ben met Sanneman die ook durft te praten en niet wegloopt voor de werkelijkheid en daar vaak net zo rationeel in is als ik. We hebben geleerd van de eerste keer borstkanker waar wij intimiteit verloren en lange tijd elkaar. Omdat we allebei zelf invulden wat er was zonder te vragen… Ik dacht dat ik minder aantrekkelijk was, Sanneman was bang mij pijn te doen; en zo hebben we elkaar veel ontzegd.

Vrijen hoeft nu nog niet bloot en mag in het donker, mag onwennig zijn als een tweede eerste keer… voor allebei. We nemen de tijd, vinden langzaam intimiteit en zoeken omstandigheden die weer vertrouwen geven. Het is raar voor allebei en het is ook verdrietig dat er in de bovenste helft onomkeerbare veranderingen zijn. Maar we daten, we tasten, we praten en vullen niet meer in en dat is eng, spannend en een uitdaging voor álle helften. Het is echt niet vanzelfsprekend; we moeten er ons best voor doen. Maar liever mét dan zonder… dus dan maar met/zonder…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s