31. Incasseren

Incasseren
16 januari 2012

Wat is het toch wonderlijk wat je allemaal kunt incasseren als het zich voordoet. Complicaties die ik niet vooraf had verzonnen gooien me niet ondersteboven en worden gelaten ondergaan om er ook weer gewoon van te herstellen. Een onwelkome darminfectie maakt me strontziek en even rete-zielig maar als het zonnetje dan schijnt dan kun je toch ook weer onder sléchtere omstandigheden ziek liggen wezen en zo valt dit voor een rasoptimist ook wel weer mee. Maar een rationele rasoptimist blijft met al dit soort tegenvallers wél strak in het hoofd rondhangen en geeft weinig ruimte aan de onleuke kant van alle gebeurtenissen. Ook al heeft huilen niet veel zin, het lucht toch op, maar het is zo ontzettend níet mijn talent…

Voordat ik weer borstkanker kreeg, dacht ik dat ik dat niet weer zou trekken en ik moet zeggen dat het weer moeten revalideren en herstellen in mijn eigen kostbare tijd (!!!) me fors tegenstaat, maar ik moet wel, dus het is niet anders. En het is een incidentje, toch? Het vooruitzicht van nieuwe reuma-aanvallen die me drie maanden invalideren en pijn geven en daarna drie maanden revalidatie vragen, kon ik na 12 episodes, waarvan de laatste (twee) het ergst waren, minder goed hanteren. Ik wil het niet meer. Ik wil leven.

En nu is dat vooruitzicht er weer. Reuma als reactie op die darminfectie, vrijdag weet ik het zeker. Sanneman realiseert zich nog meer dan ik wat het betekent en loopt sjaggerijnig rond. Ik heb het verdrongen, geloof ik. Je doet er geen bal aan, dus heeft boos, verdrietig of opstandig zijn dan zin? Rationeel niet maar er is meer dan hoofd en ik weet dat “buik” het psycho-somatisch kan overnemen en daar heb ik óók geen zin in. Als het allemaal mis gaat, dan gaat het weekje wintersport in maart als “post-amputatie-cadeautje” ook niet door… dan ben ik pas eind juli aan de beurt; best wel om te janken eigenlijk…

Maar ik lig maar een beetje gelaten slap als een vaatdoekje op de bank voorzichtig aan een kopje thee te lebberen en bedenk me dat de loopfiets gelukkig gesmeerd en met volle bandjes klaarstaat na te zijn uitgeleend aan een lotje. En dat ik misschien nu maar eens zelf een fijne rolstoel moet gaan kopen in plaats van dat scharrige ouwe ding van mijn zus te lenen. Waar komt die flexibiliteit toch vandaan? Of is dit gewoon de werkelijkheid die speelt bij het dealen met chemo’s en aanverwante artikelen: je zult wel moeten, geen keus en dus kun je het?

Mensen hebben altijd bewondering voor kracht, veerkracht en doorzettingsvermogen maar dat is geloof ik helemaal niet nodig. Het ís er zonder dat ik er iets voor doe. Het lijkt zelfs slapjes: geen verzet, razernij of gegooi met glaswerk. Geen gevloek… omdat dat het erger zou maken? Minder hanteerbaar? Verdrietiger? Onmogelijk? Niet vol te houden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s