3. Gevangen gevoel

Gevangen Gevoel.
18 oktober 2007.

Ik lijk van een afstandje te kijken naar Mevrouw van S. met borstkanker. Ik wil de mensen die mij nabij zijn, en in zorg met me meeleven, zelf informeren en doe dat zo snel mogelijk per sms, telefoon of mail. Ik ben vervolgens dochter, echtgenote, vriendin, familie en collega van allerlei mensen die veel meer geëmotioneerd zijn, lijkt wel, dan ikzelf. Verbijstering, schok, schrik, woede, kippevel, tranen en sprakeloosheid tot superlatieven in mannelijke en vrouwelijke organen al dan niet in samenspel met elkaar worden in hartelijke compassie geuit. Ik kijk naar al die berichtjes met liefde en verrassing maar ook zonder te voelen wat iedereen beschrijft. Zelfs een jankfilm draagt niet bij aan een opening van sluizen. Ik werk zakelijk mijn lijstjes af.

Maar als je dingen hardop zegt, worden ze echter. Borstkanker, opereren, bestralen en misschien chemo zijn dan wel hele grote begrippen met onbekende lading en zonder beeld. Relativering helpt dan geweldig. Als je een erfelijke agressieve stadium vier kan hebben, dan is een mooi gedifferentieerd tumortje in stadium 1 peanuts. Het is ontzettend eenvoudig om het veel zwaardere leed van chemo-ende alleenstaande moeders van kinderen van nog geen jaar veel erger te vinden en mijn eigen situatie tot nul te bagatelliseren. Ik heb eigenlijk helemaal geen borstkanker als je het snel zegt… Het hoofd is er best snel uit.

Maar mijn lijf spreekt een heel andere taal en mijn ribbenkast en schouderbladen kreunen onder alle rondrazende spanningen en emoties in mijn lijf die niet langs mijn rede en ratio komen laat staan langs mijn strottehoofd. Ik ben een expert in het rationaliseren en het negeren van inconveniënte zaken maar heb sinds kort toch een ietsjepietsje beter leren luisteren naar mijn gevoel en haar signalen. Het gehoor is er maar het handelen ernaar is volledig afwezig en lijkt verdwenen. Terug zijn mijn oude verdedigingsmechanismen en ik neem mezelf kwalijk dat ik opnieuw met open ogen in mijn eigen valkuilen stap. Ook de valkuil van mezelf van alles kwalijk nemen wordt weer blijmoedig genomen en ik moet van mezelf gewoon alles een beetje beter en harder verwerken zodat ik vrijdag helemaal klaar ben om, met optimisme en vertrouwen in de toekomst, geopereerd en genezen (hoezo geschonden) te worden. Dat lukt alleen niet. Ik wordt steeds onrustiger, angstiger en benauwd; redt het niet voor vrijdag, heb meer tijd nodig, wil uitstel en heb steeds meer vragen en onzekerheden. Ik zit net als het kankertje, ingekapseld gevangen. Dat kankertje mag niet ontsnappen vanwege het effect op prognoses. De emoties willen wel maar ontberen een lymfebaan om daarbij behulpzaam te zijn. Ik kan het “beetje borstkanker” dus niet verwerken. Ik wordt er fijntjes op gewezen dat je net zoals je niet een beetje zwanger kunt zijn je ook niet een beetje borstkanker hebt en dat het onbekende en bedreigende dat daarmee samenhangt misschien ook voor Sanne wel een beetje veel is om in één keer aan te kunnen. En ik dacht toch écht dat minstens de eerste twee fasen van Kübler-Ross wel doorlopen hadden moeten zijn. Maar net als iedereen zal ook ik het over me heen moeten laten komen, laten gebeuren en bezien. Niet doen maar laten, niet acteren maar zijn. Die spiegel moest me even worden voorgehouden om los te kunnen laten.

Twee weken wachten geeft misschien ongewenste ruimte voor mind-expeditions maar ook voor ordening. Ik hoef niet volledig inactief en gelaten alles af te wachten, er is nog genoeg wat ik wel kan doen. Ik wil zo gezond mogelijk de komende periode in en weer uitkomen en besluit opnieuw een hometrainer te kopen. Dat wordt echter, omdat ze geen fietsen verkopen, een driemaands-abonnement op een fitness en wellness club waarbij ik mezelf goed in conditie kan houden en afvalstoffen en negatieve energie van bestraling om kan zetten in positieve energie. Mentale ontspanning in hun prachtige sauna achteraf lijkt me een uitstekende combinatie om op een constructieve manier met mijn lijf bezig te zijn en is er weer een beetje grip terug. Ik ben, met nieuwe nachtpon (gemengde verpleging), geharste onderbenen, geverfde wimpers/wenkbrauwen en rustgevende mp3-tjes, zo klaar als ik kan zijn voor morgen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s