28. Uit Balans

Uit Balans
17 december 2011

Na toch wel het donderend ingrijpende geweld van opnieuw de diagnose borstkanker, de 1e amputatie en opnieuw de vrees dat het dit keer ondanks kleine omvang en “maar” graad II door een verdachte okselklier, tóch uitgezaaid zou zijn, is er na een gunstige uitslag daarvan nu stilte…

Nu de kanker over is, of beter gezegd, weer curatief is behandeld, mag je hopen dat hij is overwonnen en definitief wegblijft. Alles is nu achter de rug… Tsja, daar moet je maar van uit gaan. Maar het blijft gewoon moeilijk om blijmoedig het post-borstkanker-tijdperk in te stappen en door te gaan met leven zeker als je nog aanhikt tegen een laatste amputatie waarmee dan pas het risico voor “wéér”.zoveel mogelijk zal zijn gereduceerd, maar nog steeds geen nul…De angst om stiekem toch besprongen te worden door een verdwaalde metastase , of toch die okselklier (wie zegt dat het de schildwachtklier was, die verdacht was; zít die er niet gewoon nog?!) of de angst dat ‘geloven dat ie er niet zit’, juist de goden verzoeken is, dat is gewoon een onafwendbare vorm van magisch denken. Dan word je dus getroffen door kankeritis… Daarom heb ik met mezelf de afspraak gemaakt dat pas als klachten langer dan vier weken aanhouden er pas reden mag zijn voor ongerustheid. En dat werkt, want de meeste dingen zijn dan al lang weer over…

Nu niet; pijn in mijn onderrug en bekken, uitstralend in mijn been tot voorbij mijn knie en dan vooral ’s nachts als ik in volmaakte staat van Zen mijn schoonheidsslaapje pleeg. Nu heb ik best een periode van stress achter de rug, met inactieve bankmomenten en een ingrijpende – en als ik gewoon heel eerlijk ben, tamelijk mutilerende – operatie, dus zouden spanningen héél goed de oorzaak kunnen zijn, ergo dé oorzaak moeten zijn van lage rugklachten… Maar de fysiotherapeut wil me niet “effe krake” omdat al zijn alarmpjes op rood gaan bij een recente diagnose “K”. dus wordt ik fijntjes terugverwezen naar mijn huisarts…Uitzaaiingen, onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk… röntgen dan maar; dezelfde dag nog en twee dagen later de uitslag… Slijtage passend bij iemand die de dertig (ruim) is gepasseerd en dus geen enkele noodzaak tot palliatief beleid en overstappen naar een huisarts om de hoek… Feestje; … wat een mens als niet doet om iets te vieren te hebben…

De conclusie is dat ik uit balans ben, figuurlijk maar vooral letterlijk; ik sta zo scheef als een hoerlentoeter om te compenseren voor de verandering in samenhang tussen schouderblad en ribbenkast, nu er geen tiet meer aan hangt… Ik hoef maar in de spiegel te kijken en het is zo zichtbaar als wat. Geen wonder dat SI-gewricht en peesplaten gaan protesteren van alle overbelasting. Gunstig is wel weer dat dit een tijdelijk probleem betreft tot de 9e januari zodat zooltjes, mensendieck en Cesar niet uit de kast hoeven… Ik ben al duur zát voor de verzekering ondanks alle risicovereveningen. Straks is de boel weer symmetrisch en dan moeten wat mij betreft dit soort fratsen dus ook weer prompt zijn opgelost. Als ík me aan nieuwe situaties aan kan passen, dan moet dat lijf dat eigenlijk óók maar gewoon even doen. Dat gezeur over aanpassingen van banden, optredende dislocaties en verschuivingen van pezen en aanhechtingen vind ik zo’n onzin.

Dus als nou de 10e mijn lijf wordt gefopt met een nieuwe werkelijkheid, moet door het feit dat er geen vergelijk meer is met voorheen, de balans snel kunnen worden hervonden. Want hoe dan ook: er komen géén zooltjes in mijn sexy laarzen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s