26. Roze Schuld

Roze Schuld
25 november 2011

Volgens Pink Ribbon moeten vrouwen gewoon meer bewegen, het liefst gewoon stofzuigen met een commercieel uitgemolken Roze Hetty, en dan komt het allemaal wel goed… Maar dan is er nog even gerekend buiten de “schuldfactoren” van de dames en heren medici: Geen kinderen en dus ook geen borstvoeding, shit, slik, oops. Menstruatie al op mijn elfde en op mijn 13e, dus al 25 jaar, aan de pil, tsja, zie je wel; eigen schuld, dikke bult.

Volgens de zes geboden van het KWF was ik wél aardig bezig; ik rook niet, eet gezond, ben misschien een tikje te zwaar, maar overgewicht is overdreven, ben matig met alcohol (maar wit is links en rood is rechts, dus met rosé blijf je veilig  lekker in het midden), ik hou niet van zonnen en sportte me als semi-topsporter half suf.

Twee keer borstkanker, links én rechts, maar niet in het midden, dus dat scheelt… Lag het tóch aan die rosé; geen keuze, dus dan maar allebei. Als ik nu maar veel met Roze Hetty het huis had gezogen, dan was het vast wél goed gekomen, maar nu ligt het – alleen in mijn geval dan, hè – niet aan te weinig bewegen, maar aan dat terras, mét rosé. Hoe dan ook; eigen schuld, dikke bult.

En anders werkte ik wel te hard… stress, perfectionisme, frustraties; daar worden cellen onrustig van… en met een beetje teveel binnenvetten en opkroppen schieten die kankercellen natuurlijk spontaan je melkgangen in… eigen schuld, dikke bult… Je moet namelijk gewoon onstspannen én – heel belangrijk – POSITIEF  blijven want anders roep je alle ellende gewoon echt over jezelf af! En vanzelfsprekend moet je geen bespoten zwaarmetalen fruit en groenten eten, laat staan van die hormoonkippen. Daar is borstkanker helemaal gék op en daarvan gaat het dus helemaal wild alle kanten op groeien. Eigenlijk is eten überhaupt kankerverwekkend, dus gewoon nooit meer doen. Feitelijk moet je gewoon geheel onthouden en hup de moestuin in… met wat scharrelkippen… want anders is het toch echt allemaal je eigen schuld, dikke bult. En crèmpjes, luchtjes of erger nog ontharingscremes zitten – dat weet iedereen – vol hormonen én kankerverwekkers. Dat is net Pokon… daar gaat de boel enorm lekker van groeien. En van Deodorant schieten de metastasen natuurlijk helemaal als een idioot spontaan je oksels in… levensgevaarlijk, hoe kom je d’r bij; nooit meer doen natuurlijk want anders is borstkanker gewoon helemaal, allemaal, eigen schuld, dikke bult.

Dus… Het enige wat van je wordt verwacht is dat je in volkomen ontspannen… en optimaal evenwichtige staat van Zen gewoon spontaan menstrueert tot je anemisch bent én dus ook spontaan zwanger vóór je 25e, bij voorkeur van een meerling… (vijf in één worp verdient de voorkeur), ze te borstvoeden – minstens – tot ze hun tandjes gaan wisselen en daarbij met gewoon natuurlijk stinkende bossen onder je oksels worteltjes te plukken uit eigen tuin. En daarbij ongekend positief te blijven, desnoods met wat prozac… En als je dan tóch kanker krijgt… Ja, dan heb je pech gehad… Maar dan weet je in ieder geval zeker dat het niet je eigen schuld is geweest…

En als je dan die stomme kanker overleeft dan vier je fijn iedere oktober met Pink Ribbon een gezellig roze feestje en zet je die kekke roze krultang in je net verworven haren, behang je je gezellig met roze armbandjes en kijk je al die optimistische kankerprogramma’s op TV en geloof je – heel misschien – net als de rest van Nederland dat het allemaal wel meevalt, want dood gaan we tenslotte allemaal, niks is zeker in het leven en je kan óók nog morgen onder een bus lopen naast die kloterige prognoses en statistieken. Borstkanker is eigenlijk helemaal niet erg, want je kunt toch behandeld worden; bijna niemand gaat er meer aan dood, bijna dan, behalve als je jong bent, maar dat zijn er gelukkig niet zoveel… En als het terugkomt hak je de rest er ook af; dan ben je alleen nog maar tietloos… en niet dood, waar zeur je dan over? Beetje operere, beetje bestralen. Klaar. Valt best mee. En anders zijn er nog genoeg soorten chemo’s. Een dop, wat wit en rood zonder hazelnoot, een leuke marmot of muts erbij, een keertje of wat kotsen. Klaar! Valt toch eigenlijk best mee, toch? En als je er dan weer één of twee protheses tegen aanplakt of je vetrol laat promoveren dan ziet gelukkig niemand er meer wat van. Behalve jijzelf, thuis, in de spiegel, en heel misschien je man als het licht niet uit is… maar dat telt niet.

Borstkanker is een roze feestje… inderdaad, de littekens; díe zijn nog roze… van de rosé…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s