25. Rustig aan dóen

Rustig aan dóen
9 november 2011

Ik ben er eigenlijk alweer helemaal klaar mee, met dat herstellen…Als je na één dag opname naar huis kan, dan moet de rest ook meevallen en als je twee weken rustig aan moet doen dan is daarna alles weer gewoon, toch?! Overigens is rustig aan “doen” gewoon echt een actief werkwoord.

En ik héb het rustig aan gedaan de eerste twee weken, rústig aan wandelen, kleíne boodschapjes doen – met de auto – rustig aan rijden (écht) en als een bejaarde lángzaam de langestraat op en neer met regelmatige stopjes, makkelijk koken, korte uitstapjes en koffietjes . Toen was mijn adrenaline ook nog niet op dus ik kon dát rustig aan doen best opbrengen. Het is volgens ingewijde ervaringsdeskundigen niet raar dat je bij een wondbed van 12 bij 17 centimeter klotsende tieten krijgt van dit soort rustig aan doen maar ik was er echt volslagen van overtuigd dat ik rustig aan deed, volgens mijn referentiekader dan. Die 180 cc is dus gewoon eigen schuld dikke bult.

De drie dagen daarna heb ik braaf als een ingebakerde baby in twee dubbelgeslagen figuurcorrigerende hemdjes, in één maat te klein, met alletwee protheses als drukverband ertussen gepropt, op de bank gelegen. En ik moet zeggen dat ik dat vocht én mijn ademhaling daarmee lekker kort heb gehouden. Dat bank houden was niet echt een opgave want na alle goede berichten was mijn adrenalinepiek wel teloor gegaan, met medeneming van alle energie. Na drie-vier weken stress en slapeloosheid is het ook niet verwonderlijk dat vermoeidheid toeslaat en ik ben in hoog tempo (natuurlijk) mijn slaaptekorten aan het inlopen. Nachten (na sesamstraat naar bed?!) van 12 uur slaap, dutjes van meerdere uren en dan gewoon weer op tijd op stok… moeiteloos! Ik ben wel een beetje op… De pijn is te doen maar is scherp, heet en vervelend, zeker als ik weer eens vergeet om pijnstillers te slikken. Ik ben gewoon niet zo goed als patiënt en echt stukken beter aan de andere kant van de lijn.

Op zich zijn de humor, adrenaline en activiteit heel goed geweest om emoties, onrust en uren weg te tikken, maar vermoeiend is het dus uiteindelijk wel. Ik ben gevoeglijk een beetje ingekakt, omgevallen en… eigenlijk wel een beetje zielig…

Ik vind nog steeds dat twee weken herstellen zodanig resultaat moet hebben dat ik weer fris en fruitig verder kan met me conditioneel en lekker sportief voor te bereiden op amputatie twee én de Alpe d’HuZes. Voor een volledig wondherstel staat 2 maanden!  Met mazzel 6 weken en dan kan ik toch vóór kerst voor OK twee. Misschien dat ik de laatste twee weken weer kan sporten maar dat moet dan wél bloedfanatiek, wil ik mijn conditie weer een beetje op peil hebben…

Heel misschien is mijn planning toch een beetje strak. Ik moest ook van mijn psych het nadenken over “alvast weer een beetje gaan werken” uit mijn hoofd laten… Terwijl er met mijn hoofd helemaal niet zoveel mis is; hooguit met de ideeën die erin volkomen vanzelf ontstaan… Ik moest dat maar bedrijfskundig bekijken: een goede ondernemer investeert toch ook in zijn bedrijf voordat hij de winst uit gaat geven. Kijk, dat zijn argumenten waar ik wat mee kan. Rustig aan doen, dat zegt me niks…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s