20. Mazzelaar áf

Mazzelaar af.
21 oktober 2011

Ik had Donkerbruine Vermoedens. Maar die zijn eigenlijk onwaarschijnlijk, statistisch niet voor de hand liggend, al zeker geen helpende gedachte dus dan regeert de ratio prompt over het gevoel. Relativeren, parkeren en negeren. Dat is wel zo praktisch want vrij regelen voor dat pro forma controle bezoekje per jaar is alleen voor mij al lastig zat tussen alle “belangrijke” vergaderingen door, dus doe maar gewoon dan doe je gek genoeg…

Daarbij is het natuurlijk de goden verzoeken om na alle keren alleen juist deze keer wél samen voor een jaarlijkse uitslag te gaan, dus, doe maar gewoon…En dan is zo’n gewone huis, tuin en keuken controle MRI opeens toch niet goed. Meteen een kopietje gevraagd voor mijn eigen administratie en externe afstemming. De uitslag is, zoals de chirurg al zei “niet goed” en niet “verdacht” maar gewoon evident fout. De beschrijvingen zijn nauwelijks omtrekkende bewegingen voor maligne kleuring. Dat is misschien het nadeel als je teveel weet en terminologie je niet vreemd is. Ook de radioloog die later de echogeleide punctie doet weet dat ik niet achterlijk ben en dat manlief en ik de beelden op echo kunnen interpreteren. Ziet er niet goed uit, maar dat was al eerder beschreven, dus geen verrassing en kan ik wel aan. Genoteerd, geparkeerd en in grip. Dan steekt er ook nog een verdachte okselklier de kop op. Dat past niet in mijn referentiekader en geeft scenario’s waarmee ik helemaal geen rekening wil houden. Als de radioloog dan het woord OKD in de mond neemt, schreeuw ik van binnen “niet twee oedeemarmen en compleet torso!” en daarna veel stiller “geen chemo” en “niet dood”.

Natuurlijk ben ik uitstekend in staat om ook deze niet helpende gedachten ergens ver achterin te parkeren. Als ze vraagt of ik van een tweede plek ook een punctie wil, zeg ik laat maar… borstbesparend is toch voor mij geen optie. Bestraling, nooit meer, als ik het maar even kan vermijden. Uiteindelijk is het biopt van de oksel mislukt dus houden we toch nog wat “opties open”

En dan ben ik dus weer terug op het forum, zoeken naar termen als tweede keer borstkanker, dubbelzijdige amputatie, geen reconstructie… Eigenlijk was mijn plan al binnen 10 minuten na de mededeling van de chirurg vastgesteld. Amputatie, geen bestraling, de andere borst er ook meteen af en geen reconstructies. Ik heb al afweer tegen lichaamseigen stoffen dus hoezo prothesen. Daarbij wordt door mijn ervaringsdeskundige lymfetherapeut het beeld geschetst dat het bij 50% probleemloos verloopt en er bij de andere helft toch problemen zijn in herstel of oedeem naderhand. En nog meer oedeem is voor mij geen kwaliteit van leven. Klaar dan. Ook herstel ik slecht van operaties dus drie keer voor expander, definitieve prothese en tepels is geen goed idee en duurt me ook te lang. Ik wil niet zo lang bezig zijn met behandelen en herstellen met kanker… als ik het even in de hand heb.

Het plan de campagne is dus gemaakt, de chirurg wil grotendeels mee in dit scenario en heeft hier de ervaring voor. Hij stelt alleen voor om gezien mijn auto-immuunstoornissen het wondbed niet in één keer zo groot te maken maar de amputatie links en rechts apart uit te voeren. De SWK doet hij vanwege het oedeem rechts ook zelf op basis van de scintografie. als er geen chemo hoeft te volgen dan doet hij binnen 6 weken de andere kant. Het vragenlijstje is helemaal afgewerkt. Zo gaat dat dus met die sluipmoordenaar en de waan van veiligheid gebaseerd op statistieken. “… dat zijn maar statistieten, hoor” is weerlegd. “Tietloos maar niet dood” slaat nu opeens op mij… bizar.

Ik was net weer lekker op weg na afstand te hebben genomen van de “overleven-modus” die wat moeilijk vol te houden is als je er weer stiekem van uit durft te gaan dat ook dat pensioengat voor jou een probleem gaat vormen. Leven dus met een betere verhouding van werk en privé waarbij ik  alweer tien kilo lichter mocht noteren (plus drie en een half van afgelopen week… stress is héél effectief) en een weer goed herstelde conditie had na ontspoorde oedeemproblemen. Het leven lachtte me weer toe en zou zelfs wat “beter te doen” kunnen worden en dan is er opeens weer kermis in de tent. Voor de tweede keer borstkanker, nu aan de andere kant. Er op tijd bij, hopelijk, en geen worst-case scenario’s. En ook geen achtbaan dit keer, want hé, het is allemaal niet meer nieuw en onzeker en de meeste vragen hebben al een antwoord. Die antwoorden – die ik recentelijk nog voor lieve vriendinnen en lotgenoten zocht zijn nu voor mij, bizar. Geen toevallig incidentje dus of een gevalletje pech maar genetisch niet helemaal in orde. Niet voorbij maar terug. Tietloos. Dat “mazzelaar” kan er dus wel gevoeglijk af…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s