19. Amazonder of Amamet?

Amazonder of Amamet?
30 december 2009

En zo sta je dan tussen de inactieve weblogs… was me nog niet eens opgevallen! Ik schreef niet meer… Het is ook veel leuker om te schrijven als er goed nieuws is, iets te lachen valt of als er op zijn minst ergens humor onder vandaan steekt… En opeens was dat niet meer zo. En om dan anderen ook mee omlaag de sh#t in te trekken is ook zo wat. Je kunt voorgaande zin natuurlijk positief omdraaien en “steun vragen bij anderen als je het zelf wat zwaar hebt” maar daar moet je dan wel bekwaam in zijn… Dat ik bevoegd ben (dat het mág) dat snap ik ondertussen. Maar zo’n stap zetten is zo oneindig groot als je altijd krachtig, vrolijk, optimistisch en vooral positief (bwwlaahh) gestemd bent, zoals ik!

Positief is omgedraaid naar rustig realistisch met af en toe een vleugje paniek. Menselijkheid, wordt dat ook wel genoemd en ook mij is dat niet vreemd. Ik dacht misschien heel lang van wel maar ook ik ben niet onfeilbaar, geen superwoman en niet “beyond”. Jammer. “Altijd vrolijk” is gekeerd in slacherijnig, humeurig, geirriteerd of slechts stil. Alhoewel ik natuurlijk nog steeds onverbeterlijk sarcastisch, cynisch en licht humoristisch uit de hoek kan komen, vooral als ik me er even toe zet.

Als iemand écht vraagt hoe het is – en “goed, hoor” – niet voldoet, moet ik eerlijk zijn naar mezelf én naar die ander. Het gaat beter dan slecht, maar ik heb veel pijn, neuropatische pijn van schouder en arm tot in mijn duim Ik heb pijn bij het ademhalen door de beschadiging van het botvlies bij ribben, schouderblad en borstbeen, door de verklevingen van het longvlies en het vlies van de borstkas. En alles wat daarvandaan uitstraalt naar overige lichaamsdelen… Ik hoor bij die 17% dus van de bijna 50 % van de vrouwen die dagelijks pijn rapporteert na bestraling. Vond ik bést veel… ik dacht dat het zeldzamer was. Maar ík ga niet dood, heb geen uitzaaiingen in longen en lever, dus heb eigenlijk bijna niets te klagen. Maar ik ben er wel moe van, heb een zeer beperkte activiteitenrange en radius, moet vreselijk veel doseren en heb stiekem een groot deel van mijn oude leven ingeleverd.

Dat gaat niet zonder pijn, zonder verlies en zonder weerstand. Ik ben me een partij agressief geweest! Ik leg me nergens bij neer, accepteer niet dat dit het is want dan kan ik wel inpakken! Dan zou het leven ophouden! tóch?! Ik was er werkelijk bang voor en na mijn eerste training mindfullness – op ernstig aandringen van mijn psycholoog – zat ik met spugende ogen en mond op een bankje “te mediteren”. “Omarm je pijn en ongemakken”, “ga met je aandacht naar die pijn en oordeel niet”. Ha! Veroordelen: kutlijf, kutpijn en dan ook nog op de voorgrond… da’s niet te hanteren zonder afleiding!!! Maar ja, dát deed ik ook niet, hanteren… Negeren… dat wel omdat ik dacht daarmee verder te komen, voorbij mijn grenzen, dáár waar ik wezen wilde… En daar kwam ik maar niet… Mislukt, gefaald, een teleurstelling… En bij de tweede training realiseerde ik me – na mijn tirade dat ik véél te pissig was om een beetje mindfull bezig te zijn – dat ik er ook mét mijn boosheid mocht zijn. Geaccepteerd door mijn groepsgenoten… Was het dan zó moeilijk om ook mezelf te accepteren zoals ik nu was? Onder ogen te zien wie dat dan was? En niet te oordelen?

Het leek zeven bruggen te ver, maar uiteindelijk zó dichtbij. Ik was de enige die mezelf het leven onmogelijk maakte, onhaalbaar en feilbaar als een selffulfilling prophecy. Ik hield mijn eigen doelen op niet realiseerbare afstand en negeerde consequent mijn realistische grenzen. Angst om te vroeg “op te geven” en dan met minder dan het maximaal haalbare genoegen moeten nemen… brrrr.

En uiteindelijk is het slechts overgave. Omdat ik niet meer kon. Omdat ik niet meer wilde. Wát een verdriet. Wát een opluchting! 75% van vroeger is nu mijn 100%… en dat is soms nog overdreven. Ik werk dus 27 uur ipv 36 en dan tel je best nog mee. Ik herstel in de overige dagen en uren en heb soms “over” voor het weekend. Soms ook niet. Ik sport iedere dag 10 minuten in plaats van een uurtje (of twee) en heb niet meer landelijke roem als doel maar fysieke soepelheid… een béétje bijstellen. Maar het scheelt een stuk als je niet éigenlijk op weg ben naar oude normen, niveaus en titels en consequent teleurgesteld bent of boos. Wat een energieverspilling! Maar dat is achteraf.

Ik wil dus maar zeggen dat ik in mijn periode van stilte een hoop heb geleerd en heb geconcludeerd dat ik dus liever Amamét ben dan Amazonder… Terug. Om te geven én te ontvangen… Want een Amazone blijf je toch… nu dan één met ontluikende wijsheid die wellicht een ander tot steun kan zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s