12. U bent Uniek!

U bent Uniek!
8 januari 2008.

Nou heb ik al vaker vermeld dat ik de schurft heb aan statistieken omdat ze me tot op heden consequent een loer draaien en op geen enkele manier gunstig uitpakken. Ik pas er niet in, of het zou onwaarschijnlijk zijn, of nog nooit eerder beschreven en dus weer onwaarschijnlijk. De positieve benadering van statistieken als je er niet in past is dat je dan dus, onbeschrijflijk, niet te evenaren, ongelooflijk, fantastisch, bijzonder en uniek bent. Nu vind ik het echt geen punt om er niet één van dertien in een dozijn te zijn, maar het is knap lullig als al die bijzonder ongelofelijke en niet eerder beschreven unieke kenmerken pijnlijk, ziekmakend en conditioneel dodelijk zijn. “U bent uniek” is dan opeens geen compliment meer…

Als de kans op borstkanker al kleiner is dan 1% en je hebt het tóch dan is dat best uniek en mooi K met P. Als de kans op lymfeoedeem kleiner is dan 5% en je hebt het toch, dan heb je gewoon een dikke tiet, borstkas, schouder en arm. Ziet er best uniek uit maar doet gewoon loeiveel zeer. Als er kans op vermoeidheid bestaat – zo in de laatste weken, vooral vanwege de psychische last van het heen en weer reizen – en je hebt na één week de conditie van mijn 90-jarige oma, dan is dat ook best uniek, zelfs nooit eerder gezien volgens de kenners (sommige lotgenoten weten dat die nu liegen of het gedrukt staat) maar ligt toch wel een flink eind buiten de lijn der verwachting.

Het blijkt allemaal aan mijn unieke zelf te liggen want mijn van nature ontregelde auto-immuunsysteem is helemaal op eigen initiatief in gevecht gegaan met de “vrije radicalen” die door de bestraling nu in mijn systeem komen. Alle kapotte celwandjes, eiwitjes en andere ter ziele gebrachte celdeeltjes die mijn toch al getergde lymfesysteem verwoed probeert af te voeren, worden nog eens extra te lijf gegaan en weerhouden door mijn auto-immune Liberation Army. Best Uniek, nog nooit eerder beschreven en zo lever ik volkomen onvrijwillig mijn bijdrage aan die kloterige statistieken… We hebben er weer ééntje bij; zo’n bijwerking; komt bijna nooit voor maar dan heb je ook een leuke! Jerommeke zonder spinazie gaat die heten; die jongedame had er zelf al zó’n leuke naam voor verzonnen, bijzonder hè, uniek!

Er is dus geen zak aan om uniek te zijn aangezien je verwachtingenmanagement dan wel een beetje faalt. Oftewel bij gebrek aan voorstellingsvermogen geraakt het unieke individu dan in een dip, een uniek diepe dip, voor mijn doen dan.

Ik ben een energiek typje dat uit een kloterige periode toch het maximale zou gaan halen. Weer eens lunchen, theeën, ouwehoeren met – door het achterlijke harde werken –  bijna uit het oog verloren vriendinnen. Mijn (unieke) schildertalent weer eens oppakken en eindelijk die Soesterduinen in alle rust eens van dichterbij bekijken in plaats van met een snelle blik naar rechts ( mooi!) gauw doorrijden. Ik zou leuke dingen doen! Ik lig als een oud lijk op de bank, stap hijgend van de fiets na 3 minuten bewegen en kom de trap naar het atelier, in drie etappes, nauwelijks op. Ach, je rust wel uit en de bank is absoluut van ondergeschoven meubelstuk gepromoveerd tot de eerste plaats…het past niet bij mij, voor geen meter… Als het echt niet meer gaat kon er wel prednison worden voorgeschreven… het gaat echt niet meer dus denk ik, kom maar op met die troep, stelt in vergelijking met chemo geen zak voor dus waar zeur ik over…

Uniek? Liever dertien in een dozijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s