11. Hou me Vast

Hou Me Vast…
27 december 2007.

Overpeinzingen, beschouwingen, bezinningen en relativeringen horen een beetje bij de periode van het jaar; kerstgedachten. Het klinkt heel verheven, volwassen en verstandig en dat is nu juist ook het manco ervan… het gebeurt in je hoofd. Natuurlijk komen ratio, rede en verstand best wel eens samen met emotie, gevoel en hart maar bij mij toch vaker niet dan wel.

Ik ben grootgebracht met “tel wat je hebt, niet wat je mist” en door alles van de positieve kant te bekijken à la “elluk nadeel hep se foordeel”. Dat heeft me heel ver gebracht om een vaak zwaar leven wat lichter te maken en elke werkelijkheid of tegenslag aan te kunnen. Het heeft veel ruimte gecreëerd en kansen, heeft het soms mogelijk gemaakt het (bijna) onmogelijke te realiseren en van het leven te pakken wat erin zit. Dat was en is nog steeds heel veel moois.

Die attitude liet me echter ook steeds vaker met lege handen of beter gezegd een lege buik; missende draadjes tussen mijn gevoel en mijn hoofd, dat al zo snel weer overal een plekje voor had gevonden en er weer “klaar” mee was. Op een gegeven moment leken al mijn gevoelens slechts voort te komen uit empathie, een sterk inlevingsvermogen in de ander, maar helemaal niet van mezelf. Daarmee ben ik toch maar eens aan de gang gegaan aangezien ik dat gemis aan “heel” of “geheel” zijn te groot vond worden en mezelf onecht. Mijn eigen gevoel bleek echter helemaal niet zo ver weggestopt en onvindbaar ook al voelde dat vaak zo, en ik was op de goede weg.

Totdat mijn wereld volgens iedereen in mijn omgeving op zijn kop moest staan, als een sneltrein moest zijn of een razende rodeo… en ik voelde weer niks. Gelukkig bleek het herwonnen terrein niet helemaal prijsgegeven en heeft menig traantje zijn weg naar buiten gevonden. Maar nu is het weer zo stil…

Ik ben momenteel natuurlijk druk met het, tegen alle statistieken in, overleven van alle overdadige fysieke bijwerkingen en belemmeringen van de bestralingen. Ik sta weer te kijken naar Mevrouw van S die sterk op Jerommeke gaat lijken, maar dan a-symetrisch, zonder dat er ruimte is voor mij. Ik stel mezelf uit tot na de bestralingen… begin februari ben ik weer aan de beurt…

Kerstmis is vanouds een periode van zorgen voor elkaar en ik ben heel goed in zorgen voor anderen en thuis in de gevende rol. Ook deze kerst is er met een zielig klein ziek Omaatje van 90, her en der strontzieke Amazones op het web en een rolstoelafhankelijke tweelingzus waarmee ik in principe een gelijkwaardige relatie nastreef, maar soms (gelukkig) even niet, aanleiding genoeg om lekker “uit te treden” en kilometers bij mezelf vandaan te blijven. Vroeger voelde dat veilig en vertrouwd, nu voelt het leeg en eenzaam…

Er is niet genoeg reserve om te kunnen geven. Ik heb, conform de laatste happinez, behoefte aan ontvangen. Maar dat kan ik niet zo goed. Laat staan er om vragen… Dat doe ik dan nu;

Hou me vast… alsjeblieft…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s